Komentarz do wpisu: Igrzyska bobasów, digan

Pamiętam jak grałem kiedyś w trzeciej lidze szachowej i moim oponentem było sześcioletnie dziecko. Nie było mi miło, bo po prostu widziałem, jak się chłopak męczył. Przed partią zupełnie rozkleił się nerwowo - krzyczał, płakał, matka go uspokajała.
W trakcie partii z kolei potrafił się skoncentrować i przez chwilę miał przewagę. Ostatecznie udała mi się kontra i - cóż - znów to samo; widziałem, jak sześciolatek po prostu zupełnie traci pewność siebie i nie wie, co zrobić, dzięki czemu w sumie wygrałem, bo sam przeoczyłem kilka rzeczy.