Ներկայիս Դատական օրենսգիրքը սահմանադրական լինել չի կարող, որովհետև այնտեղ կա մարմին, որ նոր Սահմանադրությամբ նախատեսված չէ. Տիգրան Աթանեսյան
«Դատական օրենսգիրքը» սահմանադրական չէ, ընդունվել է որպես սովորական օրենք, այն ժամանակ մենք սահմանադրական օրենք հասկացություն չունեինք, չեմ կարծում, որ Սահմանադրությունը գործող օրենքներին տվել է սահմանադրական ուժ կամ բարձրացրել է իրավական հիերարխիայում: Այս մասին փաստաբան Տիգրան Աթանեսյանն ասել է «Ազատություն» ռադիոկայանի եթերում՝ անդրադառնալով ԱԺ-ում «Դատական օրենսգրքում փոփոխություններ կատարելու մասին» նախագծի քվեարկության շուրջ երեկ տեղի ունեցած միջադեպին:
Նշենք, որ ԱԺ նախագահ Արա Բաբլոյանը հայտարարել էր, որ «Դատական օրենսգրքում փոփոխություններ կատարելու մասին» նախագիծը սահմանադրական է և այն ընդունելու համար անհրաժեշտ է պատգամավորների ձայների 3/5-րդը, Դավիթ Հարությունյան հակադարձել էր, որ այն սահմանադրական օրենք չէ, որովհետև այն հարցերը, որ չեն կարգավորվում Սահմանադրությամբ, կարող են կարգավորել այլ օրենքներով: «Անունը կդնես «Դատական օրենսգիրք», թե որևէ այլ օրենք, ոչ մի տարբերություն չկա»:
Փաստաբանը համաձայն է արդարադատության նախարարի հետ, ինքը ևս չի կարծում, որ օրենքը սահմանադրական է:
«Ինչ վերաբերում է ԱԺ-ի այդ խառնաշփոթին, չնայած, որ ունեմ պատգամավոր շատ լավ ընկերներ, բայց պետք է ասեմ, որ ինչպես ընտրվել է այս ԱԺ-ն, այնպես էլ աշխատում է: Ես էլ, որպես շարքային քաղաքացի, համոզված եմ, որ եթե մեր իշխանություններին պետք լիներ՝ այդ քվեարկությունը միաձայն կլիներ: Հետևաբար, իզուր աժիոտաժ է: Հետևաբար` կեղծ երևույթ է, որ իբր պառլամենտարիզմ ունենք, իբր մի ֆրակցիան խախտում է, ես համոզված եմ, որ ԱԺ-ի բոլոր ֆրակցիաները, երբ որ պետք լինի, հստակ կքվեարկեն ցանկացած հարցի վերաբերյալ»,-հայտարարել է Տիգրան Աթանեսյանը:
Նա այն կարծիքին չէ, որ մենք ունենք ընդդիմություն, իրական ընդդիմություն: Նրա ձևակերպմամբ՝ կա ընդդիմություն, որ աշխարհին ցույց տանք, որ Ադրբեջան չենք, դիկտատորական երկիր չենք: «Ընդդիմություն ունենք, որին թույլ է տրված նախագահի անձին կպնել, քննադատել, սուր բաներ ասել, բայց դա ընդամենն իրենց դերն է, որտեղ գործը խոսքից այնկողմ չի գնում: Եվ բազմաթիվ նման դեպքերում իրոք պետք է իրավական ակտին հետևել, քանի որ դատական օրենսգիրքն ինչ-որ բան է փոխում դատական իշխանության մեջ և համապատասխան հանրույթի ուշադրության կենտրոնում է: Չեմ զարմանա, որ այսպիսի բաները պլանավորված լինեն: Բայց, քանի որ ԱԺ-ն հիմա պառլամենտ չէ դասական իմաստով, 3 ձայն այսկողմ, 3 ձայն այն կողմ, բան չի փոխվում: Կոճակն աշխատեց, չաշխատեց, վերաքվեարկություն կլիներ, 63-ի տեղը կքվեարկեր 83-ը կամ 100-ը»:
Անդրադառնալով այն դիտարկմանը, որ ԱԺ կանոնակարգ օրենքը, Ընտրական օրենսգիրքը սահմանադրական օրենքներ են համարվում: Փաստաբանն ասել է, որ ինքը երբեք չի նկատել, որ Սահմանադրության ուժի մեջ մտնելուց հետո դրանք անվանվեն սահմանադրական: «Մենք այստեղ չունենք ինչ-որ սկզբունքային լուրջ քաղաքական պայքարի հարց, ընդամենն ունենք տարընթերցումների խնդիր: Ես մի քիչ հանգիստ եմ վերաբերվում, իշխանությունը խնդիր չունի ձայների 3/5-ը հավաքելու: Հետևաբար ասել, որ Սահմանադրությամբ օրենքներին տրվեց այս ուժը, այն ուժը, դա էլ իրավաբանորեն այնքան ճիշտ չէ»:
Տիգրան Աթանեսյանը հիշեցրել է, որ իրավաբանությունը գիտություն է, որ ունի իր կանոնները: Նրա կարծիքով՝ շատ ավելի տրամաբանական է, որ Սահմանադրության ընդունումից հետո համապատասխան Սահմանադրությամբ ընդունված օրենքները պետք է համարվեն սահմանադրական օրենքներ: Սահմանադրական օրենքի իմաստն այն է, որ իրենք Սահմանադրության օրգանական մասն են, մանրամասները սահմանվում են օրենքով: «Սահմանադրությունն իր վրա է վերցնում շատ կարգավորումներ, կարծես աճի այդ Սահմանադրությունից: Բնական է՝ այդ ակտերը երբևէ չեն կարող հակասել Սահմանադրությանը»:
Փաստաբանի ձևակերպմամբ՝ այս նոր խմբագրությամբ պետք է Սահմանադրության ոգով ընդունվեն և համապատասխանեն տառ-բառ, մեխանիզմ, այսինքն՝ ոչ մի ակնհայտ հակասություն չպետք է լինի, մինչդեռ չի կարող ներկայիս Դատական օրենսգիրքը սահմանադրական լինել, որովհետև այնտեղ կա մարմին, որ նոր Սահմանադրությամբ նախատեսված չէ: Ինչքան էլ ասում են՝ անցումային դրույթներն այսպես կամ այնպես, բայց իրավունքի, իրավական ակտերի տրամաբանությունը և կուռ կառուցվածքը դա թույլ չեն տալիս:
«Ես չեմ սիրում իրավաբանության մեջ չափից շատ տառակերություն, քանի որ դա, որպես կանոն, վկայում է անգրագիտության մասին: Օրենքն ունի տառ և ոգի: Պետք է միշտ դրանք համատեղվեն: Եթե մեկին առավելություն է տրվում, միշտ տուժում է այն սուբյեկտը, որի վրա տարածվում է այդ օրենքը»,-եզրափակել է Տիգրան Աթանեսյանը: