Жүрек шамы

Қою қара шашты, дөңгелек жүзді, жазық маңдай, айқын ашық жанары тіктеп қараған кезде жан әлеміңді ерітіп жіберердей жылы леп сезілетін, қыр мұрын, күле қарағаны — елбасының тенис кортыннан терін сығып шығып келе жатқан қалпына егіз тамшыдай ұқсас реңді жігіт осы Бекежан қырықтың қырқасына ілінсе де жүзін әжім сызбаған сұлу қалпында, орта бойлыдан сәл биіктеу нұсқалы денесін ширақ қозғап күтіп тұрған шетелдік жүйрік көлігіне мінді. Жүргізушіге қатқыл үнмен: ал кеттік! — деді. Жанынан бір елі қалмай, ауызы дамыл таппай, шығарып сала келген баяғы кластас досы, бүгінгі осы ауылдың көне көз бағбаны — Мирасқа «ал, хош!» — демеді. Ашу ма, асығыстық па,...